Το χρονικό μιας προσομοίωσης.

Η πρώτη προσομοίωση περιφερειακού συμβουλίου έφτασε στο τέλος της. Για κάποιους αυτό αποτελεί ένα χαρμόσυνο νέο, για κάποιους άλλους ένα λυπηρό. Όμως, το σίγουρο είναι ότι δοκιμάστηκαν  οι αντοχές και οι δυνάμεις όλων μας. Για κάποιους ήταν η πρώτη προσομοίωση ενώ για κάποιους η δέκατη και έτσι αναζήτησα άτομα τα οποία έχοντας εμπειρία πάνω στο θέμα των συνεδριάσεων, των προσομοιώσεων και κάθε τύπου μοντέλων  και μίλησα με κάποιους συμμετέχοντες με προηγούμενες εμπειρίες για να μπορέσω να μεταφέρω τις απόψεις τους σε εσάς, συγκεκριμένα την Μυρτώ Δημητρίου, την Ελευθερία (Έλλη) Καΐρη και τον Στέλιο Αρβανιτίδη.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την προσομοίωση και πως την αξιολογείτε βάσει των εμπειριών σας; Πιστεύετε ότι θα καθιερωθεί σαν θεσμός;

Μυρτώ Δημητρίου: Αν και έχω «μικρή» εμπειρία στις προσομοιώσεις, γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί μέσα με περισσότερη, θέλω να δώσω συγχαρητήρια στην οργανωτική επιτροπή και θέλω να τονίσω ότι καμία προσομοίωση δεν είναι τέλεια,  γιατί έχει έναν αστάθμητο παράγοντα, τον άνθρωπο, κάτι το οποίο δεν είναι στάνταρ και μπορεί να αλλάξει πάρα πολλά δεδομένα και πάρα πολλές συνθήκες. Ήταν μια πάρα πολύ αξιόλογη προσπάθεια κατά την γνώμη μου. Πιστεύω και ελπίζω πως θα γίνει θεσμός, κάτι που φάνηκε από τον μεγάλο αριθμό των αιτήσεων που έγιναν, από τα παιδιά που ήρθαν εδώ για να διαφωνήσουμε, να συζητήσουμε, να συμφωνήσουμε και τελικά ακόμα και το γεγονός ότι τελείωσε με λίγες εντάσεις η τελευταία συνεδρία έδειχνε ακριβώς ότι υπήρχε θέληση και πάθος να μιλήσουν και να ακουστούν. Προτίθεμαι και δεσμεύομαι, στο επόμενο να βοηθήσω και την οργανωτική επιτροπή σε ό, τι κι αν χρειαστεί.

Έλλη Καΐρη: Πρώτη μου φορά σε προσομοίωση ήταν ως EFD στο Eurosimulation το 2012 ενώ αρχικά θα πήγαινα ως προσωπικό και απλά έτυχε να με αλλάξουν. Από τότε δεν έχω σταματήσει να πηγαίνω κι σε άλλες. Από άποψη οργάνωσης θεωρώ ότι ήταν άψογη, το κτίριο ήταν μια χαρά, είχαμε καλά διαλείμματα, τα social event ήταν ωραία και σε καλά μαγαζιά και επιτέλους απόλαυσα φαγητό σε συνέδριο, το οποίο δεν συμβαίνει πάντα. Η διαδικασία μου ήταν κάπως περίεργη γιατί ήταν το δεύτερο ελληνικό συνέδριο που έχω συμμετάσχει, καθώς πηγαίνω συνήθως σε αγγλόφωνα όπου υπάρχει μια πολύ πιο επίσημη διαδικασία, στην οποία η ετικέτα είναι το παν. Την πρώτη ημέρα δεν περίμενα τόσα άτομα που έρχονταν για πρώτη φορά να θέλουν να μιλήσουν και το να βλέπεις είκοσι χέρια στον αέρα είναι εξαιρετικό συναίσθημα. Ελπίζω πως θα γίνει θεσμός καθώς είναι το πρώτο που είναι ΟΤΑ και πρέπει να ξέρουμε πως λειτουργεί και αυτό, όχι μόνο ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. όντας σε μικρότερο επίπεδο και πιο κοντά στους πολίτες. Μακάρι να γίνει θεσμός.

Στέλιος Αρβανιτίδης: Εξαιρετικό από κάθε άποψη και βρίσκει την τελειότητά του μες στις ατέλειές του. Αν και το πρώτο που οργάνωσαν ποτέ τα παιδιά, δείξανε διάθεση, πέραν του εξαιρετικού στησίματος, ασχολήθηκαν μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια αλλά δεν παραλείπουν, ακόμα και τώρα που τελείωσε το συνέδριο, να σημειώσουν τι δεν πήγε καλά ή τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Αυτό συμπληρώνει κάτι που συνειδητοποιήσαμε από τα μέσα του συνεδρίου όταν αποκτήσαμε κάποια εμπειρία ότι πληροί τις προϋποθέσεις να γίνει θεσμός. Κάτι που ξεχώρισε τις τέσσερις ημέρες που είμαι εδώ είναι η φιλοξενία που έτυχα από όλα τα παιδιά, σε πρώτη φάση από  τον Αλέξανδρο και την υπόλοιπη οργανωτική επιτροπή  και σε δεύτερη από όσα παιδιά γνώρισα μέσα στο συνέδριο. Βρήκαμε ανθρώπους με τους οποίους είχαμε κοινά και διαφορές αναπτύσσοντας όμως καλές σχέσεις, σχέσεις αλληλοσεβασμού. Βρήκαμε κάτι το οποίο πολλές φορές το ξεχνάμε, ότι εντάσεις, τσακωμοί, και διαφωνίες μένουν μέσα στην αίθουσα και έξω από την ολομέλεια είμαστε και πάλι όλοι καλά. Εγώ πέρασα υπέροχα και πρέπει να εκτιμηθεί η δουλειά των παιδιών πάρα πολύ, να το κρατήσουν, να το συνεχίσουν και το υλικό που δημιουργήθηκε να τεθεί επί χάρτου και να συνεχίσει γιατί το αξίζουν.

Κωνσταντίνου Σάββας
#ppskomotini, #pps_telos, #pps_kaitouxronou